ÇOCUKLAR

bugün internette suriyede 10 kişinin idam edilişini seyrettim.film seyredercesine normal birşeymiş gibi.10 tane anası babası olan,arkadaşları öyle böyle bizim gibi hayatları olan insan birkaç saniye içinde öldürüldü.bu acı olayın içinde en acısı bu insanların içinde 10 yaşında bir çocugunda olmasıydı.nasıl korkunç bir dünyada yaşıyoruz inanmak istemedim..yarın aynı şeyin başımıza gelmemesi için 10 kişiden 100 kişiden dahada kalabalık olmalıyız.aynı şeyin başklarının tekrar başına gelmemesi içinde milyonlar olmalıyız.daha adil bir dunyanın olması için daha ne beklıyoruz.birçok insanın geleceğine inandığı mehdiyi geldiğinde tanıyacağımız düşünüyorsak neler yapacağınıda az çok kestirebiliyor olmamız gerekıyor.tek başımızada olsak içimizdeki mehdiyi dinleyip daha adil,daha çömert,daha dürüst,daha şevkatli,daha saygılı,daha temiz insanlar olmak için ne beklıyoruz.

işin kötü tarafı sanırım hepimizin içimizde hissettiğimiz doğru insanlar olduğumuz fikri kocaman bir yalan.biz iyi insanlar değiliz,bunca haksızlık varaken sessiz kalarak yada en azından içimizden bu olanlara nefret edemeyerek dilsiz şeytanlar oluyoruz.şeytanlar cennete giremez bizde giremeyeceğiz malesef.

kişisel menfaatlerimiz için yaşıyoruz ve kendimizi cuma günü camıye gidip,ramazanda birkaç gün oruç tutup yoldaki dilenciye elli kuruş vererek kusursuz müslümanlar yapıyoruz.şizofren beyinlerimizde hastalıklı bir cennetin hayaliyle ölüme yaklaşıyoruz.paylaşmayı bilmiyoruz.komşumuz açken tıkabasa yiyip yatabiliyoruz,kendimiz için istediklerimizi başkalarında görüp kıskançlıktan çatlıyoruz,parayı,mevkiyi,şöhreti kendimize tanrılar edinip onlara gizli gizli tapıyoruz.

hazır nefes alıp verebiliyorsak hala değiştirebilecek şeyler var demektir.değiştiremıyorsak malesef kaybedenlerde olacagız..dünyada en çok neyi arzuluyorsak,neler düşünüp hayalını kuruyorsak onların yanında dirileceğiz öteki tarafta.

büyük ihtimal yazdıklarım hiçkimse tarafından okumayacak.yanlışlıkla okuyan olursada saçmalık diyip geçecek buyuk ihtimal..doğru bunlar benim saçmalıklarım olabilir ama okuduysan yarın yolda gördüğün herhangi birine sebepsiz bir tebessüm etsen,senden daha çok ihtiyacı olan birine metroda yer versen,çöpleri karıştırıp karton toplayan çocugun cebine 50 lira sıkıştırsan ölmezsin belki akşam biraz daha rahat uyursun.onlarında senın gibi ınsanlar olduğunu unutmadan yaşarsan belkı kendini biraz daha az yalnız hissedersin..aslında hepimiz köpekler gibi yalnızız itiraf edemıyoruz..en yakın arkadaşlarımızla bile o kadar yakın olamıyoruz bencilliklerimizden tiyatroda başrol oynayacagına kendi hayatında fiğuran olmayı kabullensek belkı hersey çok daha lezzetli olacak.
sen yinede bi düşün istersen
eyvallah